เพื่อนสำคัญไฉน ?
posted on 08 Mar 2009 00:50 by kiiezzแต่ก่อนเคยสงสัยว่า เพื่อน มีไว้ทำไมหรอ เราอยู่ตัวคนเดียวไม่ได้หรอ
ในอดีต เคยเป็นคนที่เีงียบ ไม่ค่อยพูดกับใคร ยิ่งถ้าไม่รู้จัก หน้าก็ไม่มอง
ประถมมีเพื่อนเล็กน้อย แต่โดยนิสัยแล้วก็ไม่ใช่คนพูมากอะไร
ชอบอยู่ตัวคนเดียว ชอบทำอะไรคนเดียว เหมือนกับว่ามีความเป็นส่วนตัวสูง
มัธยมย้ายห้องใหม่ เปลี่ยนเพื่อนใหม่ ไม่ค่อยรู้จักใคร เพราะปกติก็ไม่ได้เป็นคนสนใจอะไรอยู่แล้ว
ทั้งๆที่เพื่อนใหม่เต็มห้อง แต่็ก็ยังทำตัวเฉยชา คุยกับแต่เฉพาะเพื่อนเก่าที่รู้จักและสนิทันเท่านั้น
ทำให้คนอื่นมองว่า หยิ่ง ตอนนั้นไม่สนใจหรอก คิดแต่ว่า
ไม่ป็นไร เดี๋ยวก็พักกินข้าวแล้ว จะได้ไปนั่งกับเพื่อนเก่า
วันเวลาผ่านไป ลองปรับตัวเองให้เข้ากับสิ่งแวดล้อม เริ่มพูดคุย เริ่มยิ้ม เริ่มหัวเราะมากขึ้นกว่าแต่ก่อน
เพื่อนฝูงเริ่มมีมากขึ้น นับตั้งแต่วันนั้นมา
ก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น คุย หัวเราะ ร้องไห้ด้วยกัน
มีเรื่องอะไรก็คอยปรึกษากัน จากวันนั้นถึงวันนี้
วันที่เคยเป็นคนไม่ค่อยพูดกับใคร แทบไม่ยิ้ม แทบไม่หัวเราะ
แต่ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างมันกลับตรงกันข้ามกับในอดีต
เคยคิดอยู่เสมอว่าอยู่คนเดียวก็ดีอยู่แล้วหนิ ทำอะไรก็ไม่ต้องมีคนคอยถาม คอยห่วง
แต่วันนี้กลับรู้เลยว่า เมื่อก่อนนั้นชีวิตนี้มันเหงาแค่ไหน สีสันไม่มี
พอมาวันนี้มีเพื่อนคอยถาม คอยห่วงใย อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมานาน
บางคนอาจ 3-4 ปี บางคนอาจ 5-6 ปี
เวลาเหล่านั้นมันนานเหมือนกันเน้าะ จากวันที่เราเคยอยู่ด้วยกันเสมอ นั่งกินข้าวด้วยกัน
วันเวลาที่ผ่านมาเหล่านั้น จะมีใครรู้บ้างมั้ยว่า
มันมีเส้นใยบางๆที่เรียกว่าความผูกพันค่อยๆทักทอขึ้นมาทีล้ะนิดตั้งแต่วันแรกที่เราได้รู้จักกัน ได้พูดคุยกัน
จนกระทั่งสนิทกันในที่สุด และเส้นใยเหล่านั้นก็ทักทออย่างหนาแน่นขึ้นทุกวัน
ยิ่งวันเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ความผูกพันนั้นก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
วันไหนใครคนใดคนนึงเดินมาหน้าตาย่ำแย่ แต่ละคนเริ่มยิงคำถามใส่
เฮ้ย เป็นไรวะ หน้าตาดูไม่ดีนะ มีไรเ่ล่าให้ฟังได้
เฮ้ย อย่าเครียดเว่ย เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น อย่าคิดมาก
เฮ้ย ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรมึง
เฮ้ย มีเรื่องอะไรวะ ระบายกับกูได้นะ
และอื่นๆอีกมากมาย คำถามเหล่านี้มันมาจากความห่วงใยรึเปล่านะ
ทุกวันที่ผ่านมาชีวิตดำเนินไปอย่างสนุกสนาน ร่าเริง มีเสียงหัวเราะและมีรอยยิ้มทุกวัน
จนตอนนี้ลืมไปแล้วว่าตัวตนในอดีตของเรานั้นเป็นยังไงนะ ตอนที่ไม่มีเพื่อน
ตอนที่เป็นคนเงียบ ไม่พูด ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่ยิ้มทักทานใคร
นาน นานจนลืมไปแล้วว่ามันเป็นยังไง
เพื่อนสร้างเสียงหัวเราะได้ตลอดเวลา คอยถามไถ่ห่วงใยกันอยู่เสมอ
เพื่อนมีเรื่องไม่สบายใจ ก็ช่วยกันแก้ปัญหา
อยากบอกว่าวันนี้ชีวิตนี้มีสีสันขึ้นมาเยอะ เริ่มเป็นคนเปิดใจกับทุกๆคน
รู้ว่าตัวเองยังทำไม่ดีพอ แต่ก็พยายาม ตอนนี้เพื่อนทุกคนมีความหมาย
ถึงแม้บางคนจะไม่ได้พูดด้วยกันบ่อย แต่ก็ไม่ใช่ไม่รัก
ยังรักทุกคนเหมือนเดิม ยังคิดถึงเหมือนเดิม บางครั้งไม่พูด
ไม่ได้แปลว่าไม่ห่วง ไม่รัก หรืออะไรก็ตาม
ความห่วงใย ความผูกพัน ความรัก ไม่จำเป็นต้องสื่อสารกันด้วยคำพูดอย่างเดียว
การกระทำก็มีส่วนสำคัญ ถ้าคุณจะมองเห็นความสำคัญนั้นซักนิด
จำไว้ว่า ในอนาคตต่างคนอาจต้องแยกย้ายไปเดินตามเส้นทางของตัวเอง
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน แต่จำเอาไว้ว่าจะไม่ลืมเลยว่าได้รู้จักกับเพื่อนแบบนี้ครั้งหนึ่ง
เสียงหัวเราะนั้น ความห่วงใยแบบนั้นมันยังตราตรึงอยู่เสมอ
ถึงแม้กาลเวลาจะผ่านไป แต่ความทรงจำนั้นยังคงอยู่กับตัวเราเสมอ
ถ้าเราเลือกที่จะไม่ลืมมิตรภาพอันนั้น
เดี๋ยวค่อยมาอัพรูปเพิ่ม ฮ่าๆ